เมื่อฝึกเหยี่ยวให้บินมาหาในขั้นตอนที่ 2 จนเหยี่ยวเกิดความชำนาญเรียกแล้วมาหาในทันที จนมั้นใจว่าสามารถปล่อยเหยี่ยวฝึกบินมาหาได้ในทันที ถ้าผู้ฝึกใจร้อนเกินไปก็อาจจะทำให้เหยี่ยวหลุดบินหนีไปได้ ฉะนั้นในการฝึกควรใจเย็นไม่ควรรีบร้อนค่อยๆฝึกที่ละนิดและสังเกตุนิสัยของเหยี่ยว เหยี่ยวแต่ละตัวก็มีนิสัยที่แตกต่างกัน
มาสู่กับการฝึกเหยี่ยวให้บินมาหา ในขั้้นตอนที่ 3 ให้นำเหยี่ยวมาฝึกในที่โล่งไม่มีต้นไม้หนาทึบ เพราะเหยี่ยวอาจจะบินไปเกาะบนยอดไม้แล้วไม่บินมาหาผู้ฝึกเหยี่ยวและป้องการหลบหนีได้ในระดับหนึ่ง
ขั้นตอนนี้ให้ผู้ฝึกเอาเชือกที่มัดกับสายแจ๊สออกจากขาเหยี่ยว แล้วให้นำเหยี่ยวไปเกาะบนคอน ในครั้งแรกยืนให้ห่างจากเหยี่ยวประมาณ 5 เมตร ระยะฝึกระดับนี้เหยี่ยวจะสามารถบินมาหาได้โดยง่าย เมื่อเหยี่ยวบินมาหาผู้ฝึกให้รางวัลกับเหยี่ยวเป็นชิ้นเนื้อพอคำทุกครั้งที่เรียกแล้วเหยี่ยวบินมาหาต้องให้อาหารเป็นรางวัล เพื่อสร้างความเคยชินว่าบินมาหาเจ้าของก็จะได้ของกิน ก่อนฝึกเหยี่ยวไม่ควรให้เหยี่ยวกินอิ่ม เพราะเหยี่ยวจะไม่กระตือรือร้นในการฝึก และขยับให้ห่างออกไปทีละนิดจนได้ระยะห่าง 15 เมตร เมื่อผู้ฝึกเหยี่ยว เรียกเหยี่ยว เหยี่ยวก็ยังบินมาหา ฝึกจนเหยี่ยวเกิดความเคยชิน ขั้นต่อไปให้ผิวปากหรือเป่านกหวีดเรียกเหยี่ยว ถ้าเรียกเหยี่ยวกี่ครั้งเหยี่ยวก็ยังมาอยู่ก็ถือว่าขั้นตอน ฝึกเหยี่ยวให้บินมาหาเป็นอันเสร็จสมบูรณ์
การฝึกเหยี่ยวให้บินมาหาเป็นขั้นตอนพื้นฐานอันดับแรกก่อนที่จะไปฝึกขั้นตอนต่อไป ขั้นตอนต่อไปฝึกเหยี่ยวปล่อยบินอิสระ
ฝึกเหยี่ยวให้บินมาหาตอนที่ 2 หลังจากที่เราเรียกเหยี่ยวให้บินมาหาในขั้นตอนที่ 1 จนเหยี่ยวชำนาญ ผู้ฝึกเรียกแล้วบินมาหาทุกครั้งก็มาถึงขั้นตอนการฝึกขั้นตอนที่ 2 ฝึกให้เหยี่ยวบินมาหานอกห้องปิดมิดชิด ให้ผู้ฝึกติดอุปกรณ์ต่างให้ครบชุด สายหนังลัดขา ( Anklets & Jesses )
ให้นำเชือกยาว ประมาณ 30 ม. ผูกกับสายแจ๊สแล้วยืนให้ห่างเหยี่ยวในครั้งแรกให้ยืนห่างประมาณ 5 เมตร เมื่อผู้ฝึกเรียกเหยียวโดยเป่านกหวีดหรือผิวปากเหยี่ยวสามารถบินมาหาผู้ฝึกได้ก็ให้รางวัลเป็นชิ้นเนื้อกับเหยี่ยว แล้วส่งเหยี่ยวกับไปยืนบนคอน ทำขั้นตอนเดิมแล้วค่อยๆขยับออกไปที่ละนิดๆ จนผู้ฝึกสามารถยื่นห่างจากเหยี่ยวได้ระยะทาง 15 เมตร เป็นอันว่าขั้นตอนที่สองสำเร็จอย่างสมบูรณ์
ก่อนที่จะไปฝึกขั้นตอนที่3ในการฝึกให้เหยี่ยวบินมาหาต้องมั้นใจว่าฝึกขั้นตอนนี้ได้เป็นอย่างดี ไม่เช่นนั้นผู้ฝึกเหยี่ยวอาจจะศูนย์เสียเหยี่ยวได้ การฝึกเหยี่ยวต้องค่อยเป็นค่อยไปอย่าใจร้อนเป็นอันขาด ทั้งผู้เลี้ยงและเหยี่ยวก็จะได้มีความผูกพันฃึ้งกันและกัน
ขั้นตอนแรกของการฝึกเหยี่ยว ฝึกเหยี่ยวให้บินมาหาเจ้าของเมื่อลูกเหยี่ยวที่เราดูแลโตจนเริ่มบินได้ ให้เหยี่ยวยืนคอนแล้วผู้ฝึกเหยี่ยวอยู่ห่างเหยี่ยวประมาณ 3 ก้าว ผิวปากหรือจะเป่านกหวีดให้เหยี่ยวรู้ว่าเรียกมากินอาหาร ให้เอาเนื้อล่อ เมื่อเหยี่ยวเห็นชิ้นเนื้อเหยี่ยวจะบินมาหาผู้ฝึกเหยี่ยวเพื่อจะมากินอาหารบนมือผู้ฝึก เมื่อเหยี่ยวบินมาเกาะมือให้ให้รางวัลให้เหยี่ยวกินชิ้นเนื้อแล้วพาเหยี่ยวไปยืนคอนที่เดิมแล้วฝึกอีกตามขั้นตอนเดิม การฝึกให้ฝึกในช่วงให้อาหารเหยี่ยวจะรู้ว่าเมื่อมาหาเจ้าของก็จะได้ของกินเป็นรางวัล
เมื่อเหยี่ยวบินได้ดีขึ้นก็ให้ขยับออกให้ห่างมากขึ้นที่ละนิด ๆ จนเราสามารถยืนห่างจากเหยี่ยวเป็นระยะทางประมาณ 15 เมตร และเมื่อผู้ฝึกเหยี่ยวเรียกเหยี่ยวเหยี่ยวบินมาหาทุกครั้ง เป็นอันว่าขั้นตอนแรกในการฝึกเหยี่ยวเป็นอันเสร็จสมบูรณ์
หมายเหตุ ในการฝึกเหยี่ยวผู้ฝึกไม่ควรใช่เนื้อชิ้นใหญ่และไม่ควรให้เหยี่ยวกินเนื้อมากกว่าปกติ ค่อยๆฝึกทีละนิดให้เหมือนเป็นการเล่นทั้งผู้เลี้ยงเหยี่ยวและตัวเหยี่ยวก็จะมีความสุข ในการได้ทำกิจกรรมร่วมกันเกิดการผูกพันทำให้การฝึกเหยี่ยวง่ายยิ่งขึ้น การฝึกเหยี่ยวให้บินมาหาเราควรฝึกให้บ่อยๆเหยี่ยวจะได้เคยชินกับเจ้าของเมื่อออกฝึกข้างนอกก็จะฝึกได้ง่าย เรียกแล้วมาหา หัวใจสำคัญของการฝึกเหยี่ยวให้บินมาหาขั้นที่ 1 นี้คือให้เหยี่ยวหิวแล้วนำออกมาฝึก เหยี่ยวก็จะฝึกได้อย่างง่ายดาย
ขั้นตอนในการฝึกเหยี่ยวให้บินมาหาผู้ฝึก สถานที่ฝึกควรเป็นในห้องที่ปิดมิดชิด เหยี่ยวจะได้ไม่ได้สนใจในสิ่งที่มาลบกวนจากลอบข้าง ในการฝึกเราควรจะใจเย็นๆค่อยเป็นค่อยไปอย่าใจร้อนจุดนี้คือสิ่งที่สำคัญสำหรับผู้ที่ต้องการจะฝึกเหยี่ยว
เมื่อเหยี่ยวสามารถบิบมาหาผู้ฝึกได้อย่างชำนาญเราค่อยฝึกขั้นตอนต่อไป
การฝึกเหยี่ยวให้บินมาหาขั้นตอนสุดท้า้ย พาเหยี่ยวออกบินนอกสถานที่ฝึก ขั้นตอนนี้เป็นขั้นตอนวัตรผล จากที่ผู้ฝึกเหยี่ยวให้บินมาหา ว่าผลที่ฝึกเป็นอย่างไร
ให้ผู้ฝึกนำเหยี่ยวมาที่โล่งให้เหยี่ยวเกาะถุงมือแล้วส่งเหยี่ยวให้บินออกไปจากตัวผู้ฝึกเหยี่ยว ปล่อยให้เหยี่ยวบินอิสระสักครู่ แล้วให้เรียกเหยี่ยวมาเกาะที่ถูงมือดังเดิม เมื่อเหยี่ยวบินกับมาเกาะบนถุงมือให้ ให้ชิ้นเนื้อเป็นรางวัลที่เหยี่ยวทำได้ตามคำสั้ง การให้รางวัลเราควรมีคำชมถึงแม้เหยี่ยวฟังภาษาคนไม่เข้าใจแต่สัตว์เลี้ยงก็สัมผัสได้ถึงความรักที่ผู้เลี้ยงมีให้
ถ้าเกิดเหตุการเหยี่ยวหลุด ไม่กลับมาหาเจ้าของให้พยายามตามหาเหยี่ยวให้ได้ภายในวันนั้น ถ้าเหยี่ยวได้อยู่อย่างอิสระคืนหนึ่งแล้วก็จะทำให้เหยี่ยวฝึกได้ยากมากขึ้น เพราะโดยสัญชาตญาณสัตว์ป่าจะชอบอยู่อย่างอิสระ ฉะนั้นก่อนนำเหยี่ยวฝึกบินอิสระต้องมั้นใจว่าเหยี่ยวที่ได้รับการฝึกจะบินกลับมาหาผู้ฝึกไม่ใช่บินรับสายตาของผู้ฝึก
ขอย้ำหัวใจสำคัญในการฝึกเหยี่ยว อย่ารีบร้อน ฝึกที่ละขั้นตอนอย่างใจเย็น เราจะได้รู้นิสัยว่าเหยี่ยวที่เราเลี้ยงมีนิสัยแบบไหน ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ชอบให้เจ้าของลูบที่บริเวณส่วนไหน บางตัวอาจชอบให้ผู้ฝึกเหยี่ยวลูบหัว แต่บางตัวอาจชอบให้ลูบหลังหรือน่าอก ก็ขึ้นอยู่กับนิสัยของเหยี่ยวแต่ละตัวเป็นสำคัญ
